با توجه به اینکه بادام کوهی در بیشتر مناطقی که دارای سنگهای اهکی  میباشد  یافت میشود؛ لازم دانستم که مطالبی را هر چند دست و پا شکسته برای دوستان بنویسم.

این گیاه که به نامهای مختلفی از جمله "ارجنک" "تنگرس" ارژن" آقچالی" و "بخورک" مشهور است در خراسان نیز به نام بادام کوهی شناخته میشود که در سبزوار و گویش محلی به نام بادوم کٍمٍری (badom kemeri) معروف است.

به نظر من این درختچه ها نوید بخش بهار هستند و همه ساله اولین گیاهی هستند که شکوفه میکنند.

ساقه ی این درختچه ها دارای خواص بسیار خوبی میباشد که در ادامه توضیح میدهم.

به این صورت که دم کرده ساقه و شاخه های درخت بادام کوهی؛  چایی بسیار بسیار خوشرنگ و  و خوش طعمی دارد .

بادام کوهی در خاکهای عمیق تا نیمه عمیق، سنگریزه دار و بر روی تشکیلات آهکی – سیلیسی در شیبهای ملایم کوهستانها می‌روید

آموگْدالوس لوکیوئیدِس، زیرگونۀ هُریدا از تیرۀ گل سرخیان4؛ زیرگونه‌های متعدد دیگر این گیاه را نیز در ایران بدین نام می‌خوانند.
بادام کوهی درختچه‌ای است کوچک که بلندی آن به طور معمول به یک متر می‌رسد و خارهای فراوان دارد. شاخه‌های جوان این گیاه به رنگ قهوه‌ای روشن، و شاخه‌های مسن آن به رنگ خاکستری مایل به سفید درمی‌آیند و انشعابات بسیار دارند. این شاخه‌ها بی‌کُرک‌اند و خارهایشان خاکستری مایل به سفید است. برگهای چرمین ارجنک خطـی ـ نیزه‌‌ای‌اند، طول آنها به 15 تا 30 میلی‌متر، و عرضشان به 3 تا 5 میلی‌متر می‌رسد. این برگها نوک‌تیزند، دم‌برگ دارند و هر دو رویشان بی‌کرک یا کم‌کرک است. حاشیۀ برگهای بادام کوهی هلالـی ـ دندانه‌‌ای است و روی هر یک از این دندانه‌ها غده‌ای وجود دارد. گلهای بادام کوهی چسبیده‌اند و جام استوانه‌ای باریک با قاعده‌ای برجسته دارند. میوۀ بادام کوهی تخم مرغی پهن، اندکی برجسته و پوشیده از کرکهای مخملی است و هسته‌ای قایقی با شیارهای طولی کوچک دارد. این درختچه از نظر خواص دارویی و حتى ترکیبات شیمیایی، کم و بیش به گونه‌های بادام شبیه است و می‌توان آن را با کاشت دانه و خوابانیدن شاخه تکثیر کرد. پراکندگی جغرافیایی ارجنک بیشتر در محدودۀ ترکیه و ایران است و گونه‌های مختلف آن در استانهای لرستان، چهارمحال و بختياري، سیستان و بلوچستان، تهران، آذربایجان شرقی و غربی، زنجان، گیلان، مازندران، کردستان و کرمانشاه، در ارتفاعات هزار تا 500‘2 متری مناطق کوهستانی می‌رویند.

این گیاه در استان تهران به ارجنک، اَرجَنگ، تَنگرَس و بادام کوهی، در آذربایجان و زنجان به آق‌چالی، قره‌چالی و بادامچه، در لرستان و چهارمحال و بختياري به اَرجَن و اَرژَن، و در کردستان به تَنگِس و تَنگِز شهرت دارد و در فارس میوۀ آن را بخورک می‌نامند. افراد محلی بادام کوهی را در برخی مناطق سیاه‌توسه خوانده‌اند و حتى در بعضی از کتابها، آن را با نام درخت سیاه‌توسه با نام علمی رامْنوس فرانْگولا از تیرۀ عنابیان1 آورده‌اند.

 و حالا خواص بادام کوهی:

1-براي تقويت ريه و طحال مفيد است .

2-كلسترول خوب خون را بالا مي برد .

3-درد معده را از بين مي برد .

4-نرم كننده سينه است .

5-سرفه خشك را برطرف مي كند .

6-شير را در مادران شير ده زياد مي كند.

7-ملين است .

8-بسيار مقو ي است .

9-براي تقويت قواي دماغي مفيد است .

10-به هضم غذا كمك مي كند .

دم کرده این گیاه کمک زیادی به تنظیم دستگاه گوارش و همچنین خاصیت آرام بخشی داشته که با خوردن دم کرده ی ساقه بادام کوهی باعث تقویت اعصاب و ارام بخش میباشد.

نوع ديگر استفاده از اين گياه استفاده از روغن آن است كه به عنوان مُليّن و شستشو دهنده دستگاه گوارش مصرف دارد. همچنين ماليدن آن به محل درد به صورت موضعي استفاده دارد.